home | handbalnieuws | uitslagen en standen


De Vliegende Hollander

De weg van Marco Beers: van meeloper tot leidinggever

Tot voor kort kende men het begrip 'De Vliegende Hollander' alleen uit het theater waar hij te zien was tijdens de uitvoering van de beroemde opera van Richard Wagner. Maar in de laatste weken van het afgelopen handbalseizoen probeerde ook een levend, tot voor kort alleen bij echte handbalkenners bekend, exemplaar zich in de kijker te spelen.


Marco Beers, hier tussen 4 Oostenrijkers jan 2002

We hebben het hier over Marco Beers, de Nederlandse opbouwspeler van Vfl Gummersbach. "Voor mij was het ronduit jammer dat het seizoen in mei al afgelopen was", vertelt de 30-jarige met een grijns. En dat is beslist waar, want met zijn 47 goals in de laatste 9 wedstrijden stelde Beers min of meer persoonlijk de plaats van zijn club in de Eerste Bundesliga veilig. En dan te bedenken dat 2.02 m lange speler toen hij vorig

seizoen van zijn Nederlandse club Aalsmeer overkwam naar Gunmmersbach, in eerste instantie helemaal niet uit de verf kwam. "Het was ook zo'n enorme overgang", legt Beers uit, die destijds ook bijna uitsluitend verdedigend werd ingezet. En dat was voor hem even wennen. "Want het is zo moeilijk om dan in het juiste spelritme te komen. Toen heb ik beslist niet gebracht wat ik kon, wat ik in me had." Daarbij kwam nog de constante dreiging van het degradatiespook dat de recordhouder uit Gummersbach lange tijd achtervolgde. Die belasting maakte nerveus. Totdat de nieuwe trainer, Petre Ivanescu, zorgde voor een frisse wind. "Hij heeft me het zelfvertrouwen terug gegeven wat ik nodig had om te presteren", blikt Beers terug. Dat presteren ging zo goed dat de Nederlander ook aanvallend kon laten zien wat hij in huis had, namelijk: doelpunten maken, en dan voornamelijk uit de tweede lijn. Omhoog komen, even blijven hangen, de hoek uitkiezen en dan keihard binnenschieten, dat zijn Beers' aanvallende kwaliteiten. Was hij onder zijn voorganger vooral een 'bankzitter' en een 'meeloper', bij Ivanescu ontpopte Beers zich tot een 'dragende speler'.

Marco Beers is dan ook hét schoolvoorbeeld van het belang van een goede relatie tussen trainer en speler en laat zien hoeveel daar van af kan hangen. Dat gaat weliswaar niet voor elke handballer op en zeker niet bij profs, maar in het geval van Beers gaf het menselijke aspect weldegelijk de doorslag. "Natuurlijk worden we er dik voor betaald en kunnen we ons volledig op onze sport concentreren. Maar dan nog kloppen er wel eens dingen niet, en dat kunnen heel kleine dingen zijn, waardoor het toch net niet lukt en je het gevoel hebt er alleen voor te staan," meent Beers, die beslist niet teveel achterom wil kijken, maar zich liever op de toekomst richt.

"We hebben voor het nieuwe seizoen een goede groep spelers en we zullen zien 

wat daar allemaal voor moois uit kan komen. Onder Sead Hasafendic (de nieuwe Vfl-trainer) zullen de kaarten opnieuw geschud worden. Maar ik zal zeker m'n nek uitsteken en er vol voor gaan." Duidelijke taal van een man die bewezen heeft de regels van het spel te begrijpen. "Hoogte- en dieptepunten, dat maakt iedere speler, iedere trainer, zelfs iedere club door. Dat hoort nu eensmaal bij sport!" zegt Beers. En met die instelling zal hij zeker nog ver komen én opnieuw kunnen schitteren als 'Vliegende Hollander' op de handbalbühne.

Die Handbalwoche 18 juni 2002
door, M Deppisch
Vertaling: Marjon Labordus.